Chopsticks

Paano ba nagiging tanga? Pag sinasabihan ka ba na mali ang ginagawa mo, tanga ka na? Pag hindi nila naiintindihan ang mga kilos mo, tanga ka ba? Pag akala mong mali ang ginagagawa mo pero itunutuloy mo pa rin, tanga ka na ba? Pag gumawa ka ba ng masama, tanga ka ba? Pag umibig ka sa isang taong alam mong ayaw sayo, tanga ka ba?

Siguro oo… pero bakit?

Minsan akong umibig sa isang taong hindi ko maintindihan. Ngunit masaya ako sa mga ngiti at halakhak sa pinagsaluhan namin. Masaya ako sa simpleng paghawak ko sa kanyang kamay. Masaya ako sa mga sandaling iniwan namin ang mundo. Ngunit hindi ito nagtagal…dahil sa ako’y tanga.

Ako mismo ang naglagay ng bala sa baril na kikitil ng aking kaligayahan. Alam kong babarilin na ako, hindi pa rin ako umilag… parang isang eksena sa pilikulang Pilipino kung saan sasagasaan na, magpopose pa. Iyon nga ba ang katangahan? O sadyang kailangan nating hayaan ang mga pangyayari na gumulong na parang bola, naghihintay ng isang kamay na pipigil sa pagikot nito.

Gaano ba kasakit ang mawalan ng sinisinta? Sabi ng iba parang tinusok ng isang milyong karayom ang puso mo. Sabi ng bestfriend ko, parang sinungkit ang tumitibok mong puso, nilagyan ng pulbura at sinilaban pagkatabos ay pinakain sa pusang kalye. Para ka palang naghihintay ng kamatayan habang umiibig ka. Hahayaan mo ang isang nakakamatay na sakit na parang cancer na tumubo sa loob mo, hangang sa pagdating ng tamang oras ay bigla na lang itong lulubha at pagkatapos ay papatayin ka sa sakit habang unti-unti kang kikitilin at makakalbo sa therapy. Hangang sa ang cancer ay sumabog at magiging dahilan ng iyong pagkasawi. Isa ito sa mga dahilan kaya masakit ang umibig. Ito rin ang isa sa dahilan kaya masarap umibig. Dahil dito, natututo kang lumaban at pahalagahan ang iyong buhay.

Kung tutuusin, ang pag-ibig ay may dalawang mukha. Ang isa ay mukha ng isang maamong puting tupa, at ang isa ay isang mapanuksong ahas. Sa pagpili ng mukha ng pagibig sana ay wag tayong maging tanga. Dahil ito marahil ang magiging mitsa ng katapusan ng ating kaligayahan.

Wag sana tayong maging tanga.

Dahil nangyari na sa akin ‘yon.

And because of that, i may never have the chance to see her again…

This entry was posted on Monday, October 31st, 2005 at 10:42 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.